notes_10

Σημειώσεις Κεφαλαίου 10

[←1]

Bernard Lewis, Islam in History. Ideas, Men and Events in the Middle East (Λονδίνο, 1973), 123-37. Για πρόσφατη μελέτη, βλέπε Mark R. Cohen, Under Crescent & Cross. The Jews in the Middle Ages (Πρίνστον, 1994). Ο Levy-Provençal σημειώνει την ακραία φτώχεια των πηγών για τους Εβραίους της Ισπανίας μεταξύ 8ου και 11ου αιώνα. Βλέπε “Les communautes juives dans l’Espagne califienne”, Evidences (5) 32, Παρίσι, Μάιος 1953, 15. Βλέπε Ashtor, The Jews.

[←2]

Davidson, Reform, 116. Stanford J. και Ezel Kural Shaw, History of the Ottoman Empire, τομ. 2: 128.

[←3]

Στο ίδιο, 2: 149.

[←4]

Στο ίδιο, 128: Οι ντίμμι αρνούνται τη στράτευση για να κερδίσουν χρήματα, ενώ οι μουσουλμάνοι πολεμούν και υποβάλλονται στις δοκιμασίες του πολέμου. Οι μουσουλμάνοι αγρότες υποφέρουν από την τυραννία των μουσουλμάνων φεουδαρχών, ακριβώς όσο και οι χριστιανοί τους οποίους υπερασπίζονται οι Ευρωπαίοι (στο ίδιο, 149). Η κατάσταση των Βουλγάρων αγροτών και άλλων χριστιανών ήταν η ίδια με εκείνη όλων των άλλων υπηκόων της αυτοκρατορίας (στο ίδιο, 160). Η ίδια εξισωτική σύγκριση γίνεται για τους Αρμενίους (στο ίδιο, 201). Αυτά τα επιχειρήματα αντλούνται από την έκθεση του Βρετανού προξένου στη Σμύρνη, του Τσαρλς Μπλαντ, προς τον Σερ Χένρυ Μπούλουερ, Βρετανό πρέσβη στην Κωνσταντινούπολη. Σμύρνη, 28 Ιουλίου 1860, (FO 424/21. Συνημμένο 2 στο αρ. 6, σελ. 38-42).

[←5]

Shaw, History, 2: 18, 158, 259. Robert Mantran, “Les debuts de la question d’Orient (l774-1839)”, στο Histoire de l’Empire Ottoman (Παρίσι, 1989), 442.

[←6]

Shaw, History., 2: 259.

[←7]

Claude Cahen, L’Islam des origines au début de l’Empire ottoman (Παρίσι, 1968), 116.

[←8]

Στο ίδιο, 221.

[←9]

Στο ίδιο, 258.

[←10]

Στο ίδιο, 259.

[←11]

Etienne, L’Islamisme, 285.

[←12]

Οι παρατηρήσεις των Ευρωπαίων περιηγητών σχετικά με την ενδυματολογική διαφοροποίηση στην Οθωμανική Αυτοκρατορία επιβεβαιώνονται από επίσημα τουρκικά έγγραφα. Βλέπε Galante, Documents.

[←13]

Cvijic, La Péninsule, 465. Vacalopoulos, The Greek Nation, 211. Και του ιδίου, History, 122-23 και passim.

[←14]

Βλέπε Wittek, “Devshirme and Shari’a”. J. A. Β. Palmer, “The Origin of the Janissaries”, BJRL 35 (1952-53): 470. Βλέπε επίσης αρ.15, Biro Report 1993, παρ. 90.

[←15]

Gáspár Bíró, Situation of Human Rights in the Sudan. Βλέπε United Nations Commission on Human Rights, 51η συνεδρίαση, Έκθεση του 1993 (E/CN.4/1994/48 της 1ης Φεβρουαρίου 1994): παραγρ. 95 και 97, κλπ. και Έκθεση του 1994 (E/CN.4/1995/58 της 30ής Ιανουαρίου 1995): παραγρ. 26 και 29, κλπ.). Μερικά από αυτά τα κείμενα (από την έκθεση του 1994) αναπαρήχθησαν από την Bat Ye‘or στο Juifs et Chrétiens sous l’Islam. Les dhimmis face au défi intégriste (Παρίσι, 1994), 211-13, 233-34. Βλέπε επίσης βαρώνη Caroline Cox του Κουήνσμπερι (Αντιπρόεδρος της Βουλής των Λόρδων), Sudan [Col. 571], Επίσημη έκθεση της Βουλής των Λόρδων, Κοινοβουλευτικές συζητήσεις (HANSARD), [Τρίτη 18 Ιανουαρίου 1994], Τετάρτη 19 Ιανουαρίου 1994, τομ. 551, αρ. 25, Λονδίνο, HMSO. Της ιδίας, Δήλωση στην Επιτροπή για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα του ΟΗΕ, υπό την αιγίδα της Christian Solidarity International (CSI), 1 Μαρτίου 1995 (E/CN.4/1995/SR.51). Βλέπε επίσης Αναφορά της CSI (επίσκεψη στις 5-8 Μαΐου 1995, χρονολογημένη στο Κάιρο, 9 Μαΐου 1995 και υπογραφόμενη από τη βαρώνη Caroline Cox και τον John Eibner), 5b: “Large-scale atrocities perpetrated against the people of the Nuba Mountains by GOS [Government of Sudan] forces. These include murder, enslavement, torture, rape and destruction of homes and crops“. Επίσης Macram Max Gassi, επίσκοπος Ελ Ομπέιντ (Σουδάν), Δήλωση στην Επιτροπή των Ηνωμένων Εθνών για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα (auspices of Pax Romana), 1 Μαρτίου 1995 (E/CN.4/1995/SR.50). Για χρήσιμη χρονολογική τεκμηρίωση των γεγονότων στο Σουδάν από το 1992, βλέπε το μηνιαίο Vigilance Soudan (δεμένη εκδ. τομ. 1: 1992-93, τομ. 2: 1994, Παρίσι, Comité de vigilance pour les droits de l‘homme et les libertés au Soudan, Διευθυντής: R. P. Hubert Barbier). Αυτές οι αναφορές στην κατάσταση στο Σουδάν προστέθηκαν στην αγγλική έκδοση τον Ιούλιο του 1995. Η κυβέρνηση του Σουδάν αρνείται συνεχώς τα γεγονότα που περιέχονται στις εκθέσεις του κ. Biro. Βλέπε επίσης, “Sudanese Christians ‘sold as slaves”‘, στους The Times (Λονδίνο), 25 Αυγούστου 1995.

[←16]

Ο Αμπντουλάχ αλ-Ταάσι, ο Χαλιφάτ αλ-Μαχντί, ανακηρύχθηκε διάδοχος του Μαχντί (Μουχάμαντ Άχμαντ) από τον τελευταίο, πριν από το θάνατό του το 1885.

[←17]

Ο Rudolf C. Slatin Pasha, Αυστριακός υπήκοος, διέμενε στο Σουδάν από το 1879 έως το 1895. Ομιλώντας άπταιστα τα αραβικά, έγινε συνταγματάρχης στον αιγυπτιακό στρατό και κατείχε υψηλές θέσεις στο Σουδάν. Ήταν κυβερνήτης του Νταρφούρ πριν από την κατάκτησή του από τον Μαχντί το 1883. Μετά τον θάνατο του στρατηγού Τσαρλς Τζορτζ Γκόρντον στο Χαρτούμ στις 26 Ιανουαρίου 1885, κρατήθηκε αιχμάλωτος από τον Χαλίφα στο Ομντουρμάν και βρισκόταν «σε συνεχή και στενή εγγύτητα με τον Αμπντουλάχι». Έφυγε τον Φεβρουάριο του 1895 και έγραψε αμέσως περιγραφές των εμπειριών του, μεταξύ των οποίων, Fire and Sword in the Sudan. A Personal Narrative of Fighting and Serving the Dervishes. Μετάφραση ταγματάρχης F.R. Wingate. Εικονογράφηση R. Talbot Kelly (Λονδίνο & Νέα Υόρκη, 1896).

[←18]

Στο ίδιο, 48.

[←19]

Κρατικό ταμείο, αποτελούμενο από φόρους δεκάτης, φόρους επί των λαφύρων και κατασχεμένη περιουσία, καθώς και πρόστιμα. Στο ίδιο, 231.

[←20]

Στο ίδιο, 472.

[←21]

Αξιωματικοί του Χαλίφα, οι οποίοι αναλάμβαναν συνεχείς ράζζια.

[←22]

Στο ίδιο, 523. Μουλαζεμίν, «υποχρεωμένοι» στα αραβικά. Όπως και οι γενίτσαροι, οι μουλαζεμίν είχαν υποδουλωθεί ως παιδιά, και είχαν τοποθετηθεί υπεύθυνοι για άλλα υποδουλωμένα παιδιά, μη μουσουλμανικά.