notes_09

Σημειώσεις Κεφαλαίου 9

[←1]

Ibn Khaldun, The Muqaddimah. An Introduction to History, μεταφρ. από τα αραβικά Franz Rosenthal (Λονδίνο, 1967), 1:183.

[←2]

Paul Wittek, “De la défaite d’Ankara a la prise de prise de Constantinople: un demi-siècle d’histoire Ottomane”, στο La Formation, 2: 1-33.

[←3]

Βλέπε Shmuelevitz, Jews of the Ottoman Empire, κεφ. 2, για τον συντονισμό των νομοθεσιών.

[←4]

Δεν έχει εμφανιστεί καμία μελέτη σχετικά με την ασάφεια της θέσης που κατείχαν μη μουσουλμάνοι λαϊκοί ή θρησκευτικοί ηγέτες της κοινότητας. Ωστόσο πληροφορίες για την Ανδαλουσία μπορεί κανείς να βρει στα Levy– Provençal, Histoire de l’Espagne και Eliahu Ashtor, The Jews of Moslem Spain, μεταφρ. από εβραϊκά Aaron Klein και Jenny Machlowitz Klein, 3 τόμοι (Φιλαδέλφεια, 1973/1979/1984). Για τους Αρμένιους τον 18ο και 19ο αιώνα, βλέπε την ενδιαφέρουσα μελέτη του Hagop Barsoumian, “The Dual Role of the Armenian Amira Class within the Ottoman Government and the Armeniann Millet (1750-1850),” Braude and Lewis, 1: 89-100. Vacalopoulos, The Greek Nation, 31-45. Πληροφορίες μπορούν να αντληθούν από χρονικά της κοινότητας και, για την Τουρκία του 19ου αιώνα, βλέπε τους δύο τόμους του Ubicini, Lettres sur la Turquie.

[←5]

Στο ίδιο, 2: 347.

[←6]

Jacob Mann, The Jews in Egypt and in Palestine under the Fatimid Caliphs. A Contribution to their Political and Communal History based chiefiy on Genizah Material hitherto unpublished (Λονδίνο, 1969), 1:13. Mark R. Cohen, Jewish Self-Government in Medieval Egypt. The Origin of the Office of Head of the Jews, ca. 1065-1126 (Πρίνστον: Princeton University Press, 1980).

[←7]

Goitein, A Mediterranean, 1: 30-57. Βλέπε επίσης στο ίδιο, “Changes”, στο Richards.

[←8]

Βλέπε πιο πάνω, κεφ. 3, σημ. 67.

[←9]

Philip K. Hitti, History of the Arabs from the earliest times to the present (Λονδίνο/Νέα Υόρκη, 1968), 225 και κεφ. 21. Όπως έχει ήδη αναφερθεί στον πρόλογο, αυτό το βιβλίο δεν ασχολείται με τη σημαντική συμβολή των ζωροαστρικών στους λογοτεχνικούς και επιστημονικούς τομείς, η οποία ήταν θεμελιώδης στην υποβοήθηση της διαμόρφωσης του ισλαμικού πολιτισμού. Βλέπε επίσης Erwin Ι. J. Rosenthal, Studia Semitica, τομ. 2, Islamic Themes (Καίμπριτζ, 1971).

[←10]

Alexander Alexandrovich Vasiliev, History of the Byzantine Empire (Μάντισον και Μιλγουόκι, 1928), Ι: 284.

[←11]

Shlomo Dov Goitein, Jews and Arabs. Their Contact through the Ages (Νέα Υόρκη, 1964), 70.

[←12]

Hitti, History of the Arabs, 388.

[←13]

Το έργο του Laurence Loeb πραγματεύεται ακριβώς αυτό το θέμα σε σχέση με την εβραϊκή κοινότητα του Σιράζ. Ως παράδειγμα νοητικού επηρεασμού, αξίζει να αναφερθεί το ακόλουθο επεισόδιο: μετά την έξοδο και τις τραγωδίες που έπληξαν τις κοινότητες των Ιακωβιτών στο Ιράκ κατά τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο, οι ηγέτες των Ιακωβιτών ζήτησαν να ακουστούν στην ειρηνευτική διάσκεψη στο Παρίσι (1919). Ο Ιακωβίτης επίσκοπος Συρίας, Ιγνάτιος Αφράμ Α’ Μπαρσούμ, ο μελλοντικός πατριάρχης, προσχώρησε σε αυτήν την αντιπροσωπεία. Κατά τη διάρκεια μιας συνεδρίασης, βρέθηκε να υπερασπίζεται τα δικαιώματα των Αράβων και όχι της δικής του κοινότητας, προκαλώντας χειροκροτήματα από τους Άραβες αντιπροσώπους που τον αποκαλούσαν επίσκοπο του αραβισμού. Βλέπε Joseph, Muslim-Christian Relations, 101. Ο Ιακωβίτης επίσκοπος έγραψε στον μεγάλο βεζίρη για να επαινέσει τον ισλαμικό νόμο και να κατηγορήσει τους Αρμενίους για σφαγή και λεηλασία της κοινότητάς τους (27 Απριλίου 1896). Έγραψε επίσης στη βασίλισσα Βικτώρια για να υμνήσει την προστασία των Τούρκων (στο ίδιο, 92-93). Είναι σαφές ότι αυτό το είδος μαρτυρίας προκλήθηκε από φόβο και ανασφάλεια. Υπογραμμίζει ολόκληρη την ιστορία της ντίμμι--δουλείας μέχρι σήμερα και —όπως οι δηλώσεις των σημερινών ομήρων— δεν αποτελεί αξιόπιστη μαρτυρία.

[←14]

Vajda, Un recueil, 47. Για τη Βουλγαρία, πρβλ. Mitev, “Le Peuple Bulgare”, 252.

[←15]

Vidiadhar Swiajprasad Naipaul, Among the Believers. An Islamic Journey, “Killing History”, 2. Pakistan (Λονδίνο, 1981), κεφ. 4, 125-35.